Er is iets bijzonders aan lopen zonder te weten waar je precies naartoe gaat. Niet omdat het avontuurlijk is, maar omdat het confronterend eerlijk is. Wanneer ik onderweg ben, te voet, alleen met mijn rugzak en de cadans van mijn stappen, verdwijnen de vertrouwde kaders langzaam. De klok zegt minder. De agenda zwijgt. Wat overblijft, is beweging. En stilte.

Ik heb vaak gedacht dat ik moest weten waar ik heen ging – in het leven, in mijn werk, in relaties. Ergens leerde ik dat richting zekerheid betekende. Dat een doel hebben gelijk stond aan betekenis. Maar pas toen ik leerde lopen zonder bestemming, begreep ik dat juist het niet-weten me dichter bij mezelf bracht.

Tijdens Walking for Humanity gebeurde dat vaak ongemerkt. De eerste kilometers liep ik nog met het idee dat elke stap ‘ergens’ toe moest leiden. Dat de tocht pas waarde had als ik een bepaald eindpunt haalde, of als er onderweg iets groots gebeurde. Maar gaandeweg begon dat idee te rafelen. De dagen kregen hun eigen ritme. De gesprekken onderweg werden geen hoofdstukken in een verhaal, maar ademhalingen in een groter geheel.

Er was een ochtend – ergens tussen Rolde en Schoonloo – waarop ik besefte dat ik voor het eerst in lange tijd niets probeerde te bereiken. Ik liep. Dat was genoeg. De lucht was grijs, de weg vochtig, en toch voelde ik een vreemde lichtheid. Alsof het pad mij liep, in plaats van andersom. Misschien is dat wel wat onderweg zijn écht betekent: niet zoeken naar betekenis, maar toelaten dat betekenis zich ontvouwt terwijl je beweegt. Het vraagt vertrouwen – in de weg, in jezelf, in wat er nog niet zichtbaar is.

Ik denk vaak aan mensen die zeggen dat ze ‘verdwaald’ zijn in het leven. Dat woord klinkt zwaar, maar eigenlijk betekent het alleen dat de kaart even niet klopt. Misschien hoeft dat geen ramp te zijn. Misschien is verdwalen juist het begin van iets echts. Onderweg leer ik telkens opnieuw: niet alles wat geen richting heeft, is zinloos. Niet elke omweg is tijdverlies. Soms moet je de controle verliezen om iets te vinden dat groter is dan richting: aanwezigheid.

Als ik terugkijk, zie ik dat het niet de bestemmingen waren die mij hebben gevormd, maar de momenten waarop ik durfde te lopen zonder te weten waarheen. De ontmoetingen, de stilte, de wind in mijn gezicht. De kleine keuzes die ik niet kon verklaren, maar die me wel brachten waar ik moest zijn. De kunst van onderweg zijn is niet het vinden van de juiste weg, maar het durven vertrouwen dat elke stap, hoe onzeker ook, deel uitmaakt van een groter verhaal dat zich pas openbaart als je blijft lopen.