Een bijzondere ontmoeting kan je aan het denken zetten over vragen die veel groter zijn dan de gebeurtenis zelf. Zo’n moment beleefde ik na een gesprek met Dieuwke Kramer, een scheidsrechter in het zitvolleybal. Haar verhaal ging over sport, ontwikkeling en ambitie.  Toch hoorde ik vooral een verhaal over het leven.

Nog geen twee jaar geleden had iemand haar kunnen vertellen dat zij wedstrijden zou fluiten op een Duits nationaal kampioenschap zitvolleybal. Haar reactie zou eenvoudig zijn geweest. Dat zag zij zichzelf nooit doen. Vijf jaar geleden zou die gedachte nog verder van haar af hebben gestaan.

Vandaag klinkt hetzelfde verhaal heel anders.

In korte tijd groeide zij vanuit haar ervaring als volleybalscheidsrechter door naar de landelijke top van het zitvolleybal. Het Duitse kampioenschap werd werkelijkheid. Tijdens een internationaal toernooi in Assen staat zij inmiddels op het veld tussen scheidsrechters die actief zijn op het hoogste niveau. Langzaam ontstaat zelfs een nieuwe gedachte. De Paralympische Spelen voelen niet langer als een onbereikbare droom, ze verschijnen ineens ergens aan de horizon. Dat fascineert mij.

Wij proberen onze toekomst vaak te beoordelen vanuit de persoon die wij vandaag zijn. We kijken naar onze kennis, onze ervaring, onze onzekerheden en trekken vervolgens een conclusie over wat haalbaar lijkt. Daarmee vergeten we dat degene die over twee jaar die keuze maakt, heel waarschijnlijk een ander mens is dan degene die vandaag naar die toekomst kijkt.

Ontwikkeling verandert niet alleen wat wij kunnen. Ontwikkeling verandert ook wie wij zijn. Juist daarom voelen grote dromen vaak ongeloofwaardig. Ze worden bekeken door de ogen van iemand die de tussenliggende stappen nog nooit heeft gezet. Zodra de eerste stap eenmaal is genomen, verandert het perspectief. Er ontstaat ervaring. Er groeit vertrouwen. De volgende stap dient zich vanzelf aan. Wat eerst onmogelijk leek, krijgt langzaam een herkenbare vorm.

Dat zie je in sport.

Dat zie je in onderwijs.

Dat zie je in organisaties.

Dat zie je in persoonlijke relaties.

Vrijwel niemand begint een reis met volledig zicht op de eindbestemming. De route ontvouwt zich terwijl je onderweg bent. Iedere ervaring opent een deur die daarvoor eenvoudigweg nog niet zichtbaar was.

Juist daarom vind ik de eerste stap vaak de moedigste. Niet vanwege de afstand die wordt afgelegd, wel vanwege de onzekerheid waarmee zij begint. De uitkomst ligt volledig open. Juist dat maakt de keuze spannend.

Ons onderwijs richt zich regelmatig op het einddoel. Welk diploma wil je behalen? Welk beroep wil je later uitoefenen? Welke functie wil je uiteindelijk vervullen? Dat zijn begrijpelijke vragen, al ontstaat ontwikkeling zelden langs een vooraf uitgestippelde route. Veel waardevoller voelt een andere vraag.

Welke stap past vandaag bij jouw nieuwsgierigheid?

Die vraag legt geen druk op een eindbestemming. Zij nodigt uit om te ontdekken. Juist ontdekken vormt de voedingsbodem voor groei. Iemand die blijft leren, ontmoet onderweg kansen die vandaag nog volledig buiten beeld liggen.

Dat geldt net zo goed voor organisaties. Leidinggevenden verlangen regelmatig een duidelijk carrièrepad, terwijl talent zich juist ontwikkelt door ruimte te geven aan nieuwe ervaringen. Mensen blijken veel vaker verrast door hun eigen mogelijkheden dan overtuigd van hun beperkingen.

Het gesprek dat ik voerde eindigde met een glimlach. De Paralympische Spelen kwamen ter sprake. Niet als grootse uitspraak of als uitgesproken doel. Gewoon als een horizon die ineens zichtbaar werd, wellicht zelfs binnen bereik ligt.

Dat beeld bleef hangen. Niet vanwege de Spelen zelf, maar gewoon vanwege het inzicht dat iedere horizon verschuift zodra je begint te lopen. Wij hoeven de volledige route niet te kennen om vooruit te komen. Eén stap kan voldoende zijn om een wereld zichtbaar te maken waarvan wij vandaag het bestaan nog nauwelijks kunnen vermoeden.

Juist daarom verdient moed een andere definitie. Moed begint zelden bij grootse plannen. Moed begint vaak met de bereidheid om een eerste stap te zetten, zonder te weten welke deuren zich onderweg zullen openen.

En Dieuwke, ga door met stappen zetten, dan weet ik zeker dat wij jou snel op De Spelen gaan zien!! Heel veel succes en dank je wel voor je verhaal!!!

Bannerfoto: Eigen foto Dieuwke!!