Vandaag liep ik een stuk van het Drenthepad, als voorbereiding op Walking for Humanity – mijn 26-daagse tocht langs het Pieterpad, langs asielzoekerscentra, en in het teken van menselijkheid. Maar oefendag of niet: het voelde als méér dan gewoon een training.

Ik had eigenlijk gehoopt op een flinke bui – om mijn regenkleding eens goed te kunnen testen. De voorspellingen zaten aan die kant, maar typisch Nederlands weer: het werd stralend. Zon, wolken, een aangenaam briesje. Je hoort mij niet klagen.

Wat deze dag echt bijzonder maakte, waren de ontmoetingen. Alsof het pad me steeds opnieuw een verhaal aanreikte.

Verhalen onderweg

De eerste ontmoeting raakte me meteen. Een man vertelde hoe hij met zijn vrouw meerdere keren de Alpe d’HuZes heeft gelopen. Niet voor zichzelf, maar voor de vele familieleden die ze aan kanker verloren. Hij beschreef hoe hij op die berg iets voelde wat ik ook hoop te vinden tijdens mijn tocht: solidariteit, medeleven, troost. “Al die mensen om je heen, allemaal met hun eigen verdriet, maar toch vol kracht. Het tilt je omhoog.”

Tijdens een pauzemoment sprak ik een jonge jongen. Hij zat op een bankje met zijn fiets, en we raakten in gesprek. Zijn vader verloor tijdens en door corona zijn baan, en raakte daarmee uiteindelijk ook hun boerderij. Alles kwijt. Maar het was niet alleen een verhaal van verlies. Inmiddels heeft zijn vader nieuw werk en, zei hij zonder spijt of boosheid: “We hebben er uiteindelijk iets beters voor teruggekregen.” Een les in veerkracht – zo jong en al zo volwassen uitgesproken.

Wat later sprak ik met een man van 82. Een scherpe geest, recht door zee, weinig geduld voor omhaal van woorden. In het begin botsten we een beetje, maar na een tijdje draaide het. We vonden elkaar in het gesprek, in het luisteren, en uiteindelijk in wederzijds respect.

Ook bijzonder was het stel dat een stukje met me meeliep: een Brabantse vrouw en een Belgisch-Limburgse man – ze grapten zelf al hoe dat ooit goed kon gaan, maar ik zag vooral warmte en verbondenheid. Ze vroegen oprecht naar Walking for Humanity, en we hadden een mooi gesprek over hoop, betrokkenheid en menselijkheid.

Pauze met betekenis

Net over de helft van de tocht kwam ik aan bij wegrestaurant Frederikshaven in Uffelte. Een warme plek aan de weg, waar ik besloot even binnen te stappen voor een kop koffie. Annemarie stond achter de bar en vroeg belangstellend wat ik deed. Ik vertelde over mijn oefentocht, mijn missie, mijn wens om onderweg verhalen en verbinding te vinden.

“Wacht even,” zei ze, en ze verdween richting keuken. Niet veel later stond er een dampend bord voor me: salade, friet en een forse gehaktbal. “Deze is van ons. Voor jou.”

Dat gebaar – klein en groots tegelijk – raakte me. Omdat het zomaar gegeven werd. Omdat het laat zien wat ik bedoel met menselijkheid: elkaar iets gunnen. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Typisch Nederland

Wat me vandaag weer opviel: wat wonen we toch in een prachtig land. Niet alleen qua landschap – de bomen, de slingerende paden, de boerderijen in het groen – maar vooral door de mensen. De verhalen, de openheid, de ontmoeting.

Het is precies dat wat ik hoop te blijven ervaren tijdens Walking for Humanity. Geen wandeling voor mezelf, maar voor iets groters. Voor wie zich ongezien voelt. Voor wie op zoek is naar een teken van hoop. Voor wie, net als die man op de berg of dat gezin zonder boerderij, opnieuw moet beginnen.

Dit was een oefendag. Maar eigenlijk voelde het al als het echte werk.

Geraakt door deze verhalen? Steun dan Walking for Humanity op: https://www.gofundme.com/f/walking-for-humanity

#walkingforhumanity #pieterpad #drenthepad #menselijkheid #verbinding #ontmoeting #veerkracht #solidariteit #nieuwbegin