Over liefde, onschuld en de wens om de wereld mooier te maken
Er zijn liedjes die niet zomaar klinken, maar blijven echoën. “Jenseits von Eden” van Nino de Angelo is er zo één. De eerste keer dat ik het hoorde, bleef één zin hangen:
“Wenn selbst ein Kind nicht mehr lacht wie ein Kind, dann sind wir jenseits von Eden”
In het Nederlands: “Als zelfs een kind niet meer lacht als een kind, dan zijn we voorbij het paradijs.” Die woorden raken iets in mij. Omdat ze gaan over verlies – niet van bezit, maar van zuiverheid. Van de open blik waarmee we ooit begonnen zijn. Kinderen kijken nog zonder oordeel, zonder behoefte om gelijk te hebben. Zij zien wat is. En ergens onderweg verliezen wij dat vermogen. We leren bang te zijn voor anders, voorzichtig met gevoel, zuinig met vertrouwen.
Toch hoor ik in dit lied geen wanhoop, maar een uitnodiging. Een herinnering aan wat we ooit wél konden: Voelen, vergeven, verbinden. De tweede helft van het nummer keert zich dan ook juist naar het leven toe:
Ich will mit dir eine neue Liebe spür’n
Wenn wir uns auch in Gedanken nur berühr’n
Irgendwann muss ich für immer gehen
Dann will ich sagen, diese Welt war schön
“Ik wil met jou een nieuwe liefde voelen… zodat ik ooit kan zeggen: Deze wereld was mooi.” Dat is geen romantisch verlangen, maar een levenshouding – een keuze om liefde als kompas te gebruiken, ook wanneer angst en cynisme luider lijken.
Er is iets in die boodschap dat mij diep raakt. Misschien omdat ik zelf vaak voel hoe makkelijk je meegesleurd wordt in de hardheid van de wereld. Hoe snel je oordeel groter wordt dan je empathie. Maar telkens wanneer ik dit lied hoor, herinnert het me eraan dat menselijkheid niet verdwijnt – ze verdwijnt alleen uit zicht wanneer we haar vergeten te voeden. Een vriendelijk woord, een luisterend oor, een kleine daad van aandacht: Het zijn die ogenschijnlijk kleine gebaren die de wereld zacht houden.
Die gedachte vormt ook de kern van mijn eigen bedrijf: Ideas4life.pro. Niet als grootse missie, maar als dagelijkse oefening in menselijkheid. Elk idee, elk gesprek, elke stap kan bijdragen aan een wereld die iets warmer aanvoelt dan gisteren. Misschien is dat de nieuwe liefde waar het lied over spreekt: De keuze om de wereld met zachtheid te blijven benaderen, juist wanneer ze verhardt. Aan het einde van mijn reis hoop ik hetzelfde te kunnen zeggen als in het lied: “Deze wereld was mooi – omdat wij ervoor kozen om haar zo te maken.”
