Om 9.20 uur zet ik mijn eerste stappen. Het is heerlijk wandelweer: een beetje zon, rustig in de lucht en de belofte van 22 graden later op de dag. Ideaal om een korte etappe van 15 kilometer te lopen. Mijn kamer sliep heerlijk, het ontbijt was uitgebreid en voedzaam – precies wat ik nodig heb om met frisse energie de heuvels tegemoet te gaan. Want heuvelachtig, dat is dit eerste stuk zeker. Pittig, maar ook prachtig. Vandaag moet ik uiteindelijk in Gennep belanden.
Na een derde van de route valt het me op hoe stil het is. Buiten Groesbeek passeer ik alleen wat hondenuitlaters. Daarna is het pad van mij alleen. De wind fluistert zachtjes door de bomen, afgewisseld met vogelgeluiden en geregeld word ik beloond met vergezichten over een glooiend landschap. Het ritme van de natuur brengt rust.
Toch, of wellicht door deze rust, dwaalt mijn hoofd af naar gisteren. De ontmoeting met Marc bracht me behoorlijk van mijn stuk. Mijn zoektocht naar een slaapplaats liep ineens niet meer zo soepel als anders; ik voelde me uit balans. Uiteindelijk koos ik er maar voor om gewoon een kamer te boeken – iets wat normaal niet in mijn plan past. Zijn plotselinge draai hield me bezig: ik kon er met mijn hoofd niet bij en eigenlijk shockeerde het me. Uiteindelijk besluit ik hem een appje te sturen. Ik schrijf dat zijn ommezwaai me verbaast en eerlijk gezegd ook gewoon shockeert. Later die nacht, om 3.30 uur, volgt er een reactie van Marc. Het is een excuus, waarin hij schrijft dat hij hoopt dat ik toch een goede plek heb gevonden. Die had ik inderdaad, maar niet dankzij het vertrouwen en de flow die me tot nu toe droegen. Het voelde alsof ik op dat moment iets kwijtraakte dat juist zo waardevol was aan deze tocht.
En alsof het universum me wilde laten zien dat ik niet alles hoef te controleren, vond ik bij mijn eerste pauze in de ochtend een mail van Ronald. Hij is de vader van de studente die ik tijdens eerdere etappes al een paar keer ben tegengekomen. Hij schreef zijn bericht al gisteren, vóór de wending met Marc. In de mail biedt hij aan dat, mocht ik ooit vastlopen met een overnachting, ik de host een Tikkie naar hem mag laten sturen. Zodat ik toch verzekerd ben van een goede nachtrust. Ongelooflijk. Het zette me stil.
igenlijk had ik gisteren dus niet hoeven boeken, want er was al voor mij gezorgd. Ik besluit hem geen Tikkie te sturen, maar hem het bedrag na afloop van de tocht aan het goede doel te schenken. Mits ik het niet alsnog nodig heb, maar met dit hernieuwde inzicht, verwacht ik van niet. Mijn les van gisteren is helder: meer vertrouwen.
Na twee derde van de route neem ik pauze bij een gedenkplaats in Milsbeek. Er staan drie verhalen die me raken. Een gezin dat terugkeerde naar hun huis na de evacuatie, maar daar een boobytrap aantrof die hen en enkele anderen fataal werd. Een moedige Doortje die in dubbele kledinglagen haar man uit kamp Amersfoort wist te smokkelen – vermomd als vrouw wisten ze samen te ontsnappen. En een man die in Duitsland tewerk was gesteld in een munitiefabriek, maar net op verlof was omdat zijn moeder was overleden. Diezelfde dag werd de fabriek gebombardeerd en kwamen zijn collega’s in de schuilkelders om. Hij overleefde dankzij de dood van zijn moeder. Ik voel een rilling door mijn lijf. Hoe dun is de lijn tussen geluk en pech, tussen liefde en verdriet, tussen hoop en wanhoop.
Het laatste stuk voert me langs de Maas richting Gennep. Wat een rijk landschap ligt hier, doordrenkt van historie. Van Romeinen tot Vikingen, van Fransen tot onze eigen Nederlanders – ieder liet hier sporen en vooral ook veel bloed achter. De bordjes onderweg vertellen verhalen van eeuwen strijd en leven. Het landschap ademt geschiedenis.
In Gennep zelf blijkt het hotel vol, maar via het VVV bel ik naar Ottersum. Bij Logement De Reiziger krijg ik meteen een warm welkom. Wat een prachtig pand, een hartelijke host en een schitterende kamer. Hier ga ik heerlijk slapen – en dat is nodig, want de komende dagen wachten alleen maar etappes van 20+ kilometer. Na een korte rust steek ik het plein over naar Bij Koos, waar ik mag aanschuiven voor een heerlijk tweegangen diner. De kwaliteit van het eten is geweldig, maar vooral de warmte van het personeel valt op. Het doet me denken aan gisteren bij Pandje 4 in Groesbeek: dezelfde hartelijkheid, dezelfde moraal.
Verzadigd en dankbaar loop ik terug naar mijn kamer. Een warme douche, een moment van rust, en dan dit blog afmaken. Nog even nagenieten van deze dag vol lessen, ontmoetingen en verhalen. Met vertrouwen en een voldaan gevoel kruip ik straks mijn bed in. Morgen wacht een nieuwe etappe – langer, maar ik voel dat ik er klaar voor ben.
