Wanneer muziek generaties verbindt en liefde hoorbaar wordt
Het was weer tijd voor een muziekblog. Gewoonlijk heb ik wel een nummer in mijn hoofd dat me bezighoudt, een liedje dat herinneringen oproept of waarvan de tekst me aan het denken zet. Deze keer wilde de inspiratie alleen niet echt komen. Ik luisterde muziek, zoals ik dat eigenlijk altijd doe, en vroeg me af welk nummer ik deze keer eens in het zonnetje zou zetten. Er kwam van alles voorbij, alleen dat ene liedje waarover ik iets wilde vertellen, diende zich niet aan.
Opvallend genoeg zat ik de afgelopen weken juist helemaal in de muziek uit de jaren tachtig. De Top 800 van Radio 10 had daar zeker aan bijgedragen. Al die bekende nummers uit mijn tienerjaren, de muziek waarmee ik ben opgegroeid en die na al die jaren nog altijd even heerlijk klinkt. Het ene nummer bracht een herinnering terug, het andere zorgde ervoor dat ik het volume wat verder opendraaide. Wat een geweldige muziek werd er in die jaren gemaakt. En wat bijzonder eigenlijk dat zoveel van die nummers, ruim veertig jaar later, nog altijd zoveel plezier kunnen geven.
Terwijl ik nog wat zat te zoeken naar inspiratie, verscheen op mijn Facebooktijdlijn een filmpje van Raized Wrong. Twee jonge jongens die samen met hun vader muziek maken. En wat speelden ze? Precies, heerlijke jaren-tachtigmuziek! Een medley vol herkenbare nummers, gespeeld met zoveel energie en enthousiasme dat ik onmiddellijk bleef kijken. Dit was mijn muziek, de muziek uit mijn jeugd, gespeeld door twee jongens die nog niet eens geboren waren toen veel van die nummers de hitlijsten domineerden.
Ik bekeek nog een filmpje, en nog een. Niet alleen omdat ik genoot van de muziek, ook omdat er iets anders gebeurde. Ik raakte steeds meer gefascineerd door die drie muzikanten. Een vader die samen met zijn twee zonen speelt, twee broers die zichtbaar plezier beleven aan hun gezamenlijke passie en muziek die moeiteloos de afstand tussen generaties overbrugt.
En ineens wist ik waarover ik wilde schrijven.
Deze keer zou het geen muziekblog worden waarin ik één bepaald nummer uitlicht. Geen verhaal over de betekenis van een liedtekst of de herinneringen die een melodie bij me oproept. Ik wilde het een keer omdraaien. Niet schrijven over één liedje dat iets met mij doet, wel over wat muziek met mensen kan doen.
Over hoe muziek generaties met elkaar verbindt. Hoe een vader zijn passie kan delen met zijn zonen, hoe twee broers elkaar vinden in een gezamenlijke liefde en hoe muziek die tientallen jaren geleden werd geschreven opnieuw tot leven komt in de handen van een nieuwe generatie.
Een iets andere muziekblog dus, al blijft muziek het kloppende hart van het verhaal.
En dat allemaal dankzij een band met een naam die eigenlijk niet beter gekozen had kunnen worden: Raized Wrong.
De muziek van mijn jeugd, hun muziek van vandaag
Raized Wrong bestaat uit vader Donny Goldberg en zijn twee zonen, Landon en Lyric. Samen spelen ze onder andere muziek uit de jaren tachtig, een periode die voor mij persoonlijk bijzonder veel betekenis heeft.
Ik ben geboren in 1972. De jaren tachtig waren mijn tienerjaren, de periode waarin muziek een steeds grotere plaats in mijn leven kreeg. De nummers die toen verschenen, waren nieuw en verrassend. Je hoorde ze op de radio, nam ze op cassettebandjes op en draaide ze eindeloos opnieuw. Sommige liedjes raakten verbonden aan vriendschappen, verliefdheden, vakanties of gebeurtenissen die je nooit meer helemaal vergeet.
Wanneer ik die muziek tegenwoordig hoor, luister ik naar veel meer dan alleen een melodie. Er komt een stukje van mijn eigen geschiedenis voorbij. Een herinnering aan wie ik toen was, aan de mensen die deel uitmaakten van mijn leven en aan een wereld die er inmiddels heel anders uitziet.
En dan zie ik twee jonge jongens die precies diezelfde muziek spelen, alsof ze gisteren is uitgebracht.
Dat vind ik werkelijk fantastisch.
Voor hen zijn die nummers geen herinneringen aan de jaren tachtig. Ze hebben die tijd niet meegemaakt en kennen de wereld waarin deze muziek ontstond uitsluitend uit verhalen en beelden. Toch hebben ze de muziek ontdekt, omarmd en zich eigen gemaakt. Waar ik bij het horen van een nummer terugreis naar mijn jeugd, beleven zij diezelfde muziek in het heden.
Dat vind ik een prachtige gedachte. Dezelfde melodie kan bij verschillende generaties totaal andere herinneringen en gevoelens oproepen, terwijl het plezier dat ze eraan beleven opvallend veel overeenkomsten vertoont.
We hebben de neiging muziek in tijdvakken onder te brengen. Muziek uit de jaren zestig, zeventig, tachtig of negentig. Alsof een nummer behoort tot de generatie die toevallig leefde toen het werd uitgebracht. Terwijl muziek zich helemaal niet laat begrenzen door geboortejaren. Een goede melodie kan iemand raken die zestig jaar geleden geboren is, net zo goed als iemand die pas twintig jaar geleden ter wereld kwam.
Raized Wrong laat dat op een aanstekelijke manier zien. Hun verwijzing naar Gen Z Does Gen X zegt eigenlijk alles. Een nieuwe generatie die de muziek van een oudere generatie omarmt en er opnieuw leven in blaast. De oorspronkelijke nummers blijven herkenbaar, terwijl de jongens er hun eigen energie en enthousiasme aan toevoegen.
En ergens vind ik dat ook een geruststellende gedachte. Wat voor ons ooit belangrijk was, hoeft niet te verdwijnen wanneer wij ouder worden. Het kan opnieuw betekenis krijgen in het leven van mensen die de wereld vanuit een heel ander perspectief bekijken.
Een vader die zijn zonen laat schitteren
Toch is er iets aan Raized Wrong dat mij minstens zo veel raakt als de muziek zelf. Dat is de aanwezigheid van hun vader.
Donny Goldberg speelt samen met zijn zonen. Hij maakt deel uit van de band, ondersteunt de muziek en staat geregeld wat meer op de achtergrond. In de filmpjes die ik heb gezien, ligt de aandacht vaak bij de twee jongens. Zij krijgen de ruimte om hun talent te laten zien, hun energie over te brengen en hun eigen muzikale persoonlijkheid te ontwikkelen.
Ik weet niet hoe het er bij de familie Goldberg thuis aan toegaat. Ik ken hun persoonlijke geschiedenis niet en weet evenmin hoe hun gezamenlijke muzikale avontuur precies is begonnen. Toch roept wat ik zie een bijzonder warm gevoel bij me op.
Want wat moet het prachtig zijn om als vader samen met je kinderen muziek te kunnen maken. Om iets wat ooit zo’n belangrijk onderdeel van je eigen leven was, terug te zien in de belangstelling en het enthousiasme van je zonen. Om te ontdekken dat zij plezier beleven aan dezelfde melodieën die jou vroeger raakten, terwijl ze daar inmiddels hun eigen muzikale wereld omheen bouwen.
Ouderschap gaat voor een belangrijk deel over doorgeven. We geven onze kinderen waarden mee, ervaringen, herinneringen en een beeld van de wereld waarin wij zijn opgegroeid. We proberen hen iets te leren over het leven, terwijl we gaandeweg ontdekken dat zij hun eigen keuzes zullen maken en hun eigen weg moeten vinden.
Het mooiste wat je als ouder kunt bereiken, is volgens mij dat je kinderen voldoende vertrouwen ontwikkelen om die eigen weg te bewandelen, terwijl de verbondenheid met thuis blijft bestaan.
En dan staat daar een vader die samen met zijn zonen muziek maakt.
Hij hoeft niet voortdurend in het middelpunt van de belangstelling te staan. Hij mag genieten van hun talent, hun enthousiasme en de manier waarop zij zich ontwikkelen. Tegelijkertijd blijft hij onderdeel van wat ze samen creëren. Zijn muzikale verleden wordt verbonden met hun muzikale toekomst.
Ik zou deze man ontzettend graag eens spreken. Ik vermoed dat hij ongeveer van mijn generatie is, al weet ik zijn leeftijd niet. Ik zou hem willen vragen hoe het voelt om samen met zijn zonen muziek te maken die hij mogelijk zelf al kende toen hij zo oud was als zij nu zijn. Hoe bijzonder moet het zijn om die muziek opnieuw te beleven, ditmaal door de ogen en oren van je eigen kinderen?
En ik zou vooral willen weten hoe trots hij is wanneer hij zijn jongens ziet spelen. Want als ik er als buitenstaander al zo van kan genieten, hoe moet dat dan voor hun vader zijn?
Twee broers, één gedeelde passie
Naast die vader-zoonrelatie is er nog een andere verbinding die mij aanspreekt. Die tussen Landon en Lyric zelf.
Twee broers die samen muziek maken, samen optreden en samen iets opbouwen. Dat klinkt vanzelfsprekend, terwijl het dat helemaal niet is. Broers groeien op binnen hetzelfde gezin en delen vaak een groot deel van hun jeugd. Toch ontwikkelen ze ieder hun eigen persoonlijkheid, hun eigen interesses en hun eigen dromen.
Wanneer je vervolgens ontdekt dat je een passie deelt, ontstaat de mogelijkheid om iets op te bouwen wat verder gaat dan alleen de familieband.
Muziek maken vraagt om luisteren naar elkaar. Je moet aanvoelen wanneer de ander ruimte nodig heeft, wanneer je zelf naar voren kunt stappen en wanneer het geheel belangrijker is dan jouw individuele bijdrage. Een goede muzikale samenwerking ontstaat wanneer mensen elkaar vertrouwen en bereid zijn hun eigen talent in dienst te stellen van wat ze samen willen bereiken.
Dat zijn eigenschappen die ook buiten de muziek waardevol zijn.
Ik zie in hun optredens twee broers die zichtbaar plezier beleven aan wat ze doen. Hoe hun onderlinge relatie buiten het podium precies is, weet ik niet. Wat ik wel zie, is een gedeelde passie die hen de mogelijkheid geeft samen herinneringen te maken die waarschijnlijk hun hele leven bij hen zullen blijven.
Want uiteindelijk zijn het vaak de ervaringen die we samen beleven die onze relaties betekenis geven. De momenten waarop we samen lachen, iets ontdekken, ergens naartoe werken of genieten van wat we met elkaar hebben bereikt.
Muziek kan daarvoor een prachtige omgeving bieden. Je hoeft niet voortdurend met elkaar te praten om elkaar te begrijpen. Een blik, een ritme of een muzikaal moment kan voldoende zijn om te voelen dat je samen iets bijzonders beleeft.
Wat generaties elkaar kunnen geven
We praten in onze samenleving veel over generatieverschillen. Babyboomers, generatie X, millennials en generatie Z worden regelmatig tegenover elkaar geplaatst. Iedere generatie zou haar eigen opvattingen, gewoonten, voorkeuren en manier van leven hebben. Natuurlijk bestaan die verschillen. De wereld waarin je opgroeit, heeft invloed op de manier waarop je naar het leven kijkt.
Toch vraag ik me geregeld af of we niet te veel aandacht besteden aan wat generaties van elkaar onderscheidt en te weinig aan wat ze met elkaar verbindt.
Raized Wrong laat zien hoe waardevol het kan zijn wanneer generaties elkaars wereld binnenstappen.
De vader brengt zijn muzikale achtergrond en ervaring mee. Zijn zonen brengen hun eigen enthousiasme, talent en energie. Ze hoeven daarvoor niet hetzelfde te zijn of op dezelfde manier naar de wereld te kijken. Juist doordat ze vanuit verschillende generaties komen, kunnen ze elkaar iets geven wat ze afzonderlijk niet op dezelfde manier zouden ervaren.
Dat geldt natuurlijk voor veel meer dan muziek.
Ouders kunnen leren van hun kinderen, net zoals kinderen kunnen leren van hun ouders. Jongeren kunnen nieuwe betekenis geven aan wat oudere generaties hebben opgebouwd. Ouderen kunnen ontdekken dat hun ervaringen nog altijd waardevol zijn, zonder dat ze hoeven vast te houden aan de wereld zoals die vroeger was.
Het vraagt nieuwsgierigheid naar elkaar en de bereidheid om te luisteren.
In deze familie krijgt die uitwisseling een muzikale vorm. De jongens spelen de muziek van een generatie die hen voorging, terwijl hun vader onderdeel wordt van de manier waarop die muziek vandaag opnieuw wordt beleefd.
En ergens raakt dat ook aan een verlangen dat volgens mij veel ouders herkennen. Dat je, wanneer je kinderen ouder worden, niet uitsluitend terugkijkt op de jaren waarin je hen opvoedde, ook nieuwe manieren ontdekt om samen verder te groeien.
Dat je elkaar blijft ontmoeten, zelfs wanneer de rollen veranderen.
Raized Wrong? Raised Right!
Hoe langer ik naar Raized Wrong kijk, hoe mooier ik hun naam vind.
Raized Wrong.
Verkeerd opgevoed. En dan ook nog eens verkeerd gespeld. Het Engelse raised schrijf je immers met een s, terwijl de band bewust een z gebruikt. Zelfs in de spelling hebben ze het dus verkeerd gedaan.
En toch denk ik bij het zien van deze drie muzikanten juist aan het tegenovergestelde.
Raised Right.
Goed opgevoed.
Natuurlijk weet ik niet hoe de opvoeding van Landon en Lyric is verlopen. Een paar muziekvideo’s vertellen ons niet het volledige verhaal van een gezin. Toch zie ik iets wat voor mij een prachtige uitdrukking is van wat liefdevol ouderschap kan betekenen.
Een vader die zijn passie deelt met zijn kinderen. Twee zonen die daar hun eigen talent en enthousiasme aan toevoegen. Twee broers die samen iets opbouwen. En drie mensen die elkaar vinden in muziek die al bestond voordat de jongste generatie geboren werd.
Als ik dat zie, denk ik aan wat we onze kinderen eigenlijk willen meegeven. Dat ze zichzelf mogen ontwikkelen, hun talenten ontdekken en plezier kunnen beleven aan wat ze doen. Dat ze leren samenwerken, naar anderen luisteren en begrijpen hoe waardevol het is om iets met elkaar te delen.
En dat de liefde die binnen een gezin ontstaat, ook een plek kan blijven houden wanneer kinderen volwassen worden.
Voor mij komt dat allemaal samen in deze bijzondere familieband.
Wat begon met een zoektocht naar inspiratie voor mijn muziekblog, werd daardoor veel meer dan een hernieuwde kennismaking met de muziek uit mijn jeugd. Het werd een herinnering aan de kracht van muziek om mensen met elkaar te verbinden, over leeftijdsgrenzen en generaties heen.
De nummers uit de jaren tachtig zijn inmiddels ruim veertig jaar oud. De jongens die ze spelen, waren toen nog niet geboren. En toch spat de energie ervan af alsof die muziek gisteren is geschreven.
Dat is de schoonheid van tijdloze muziek. Zij behoort uiteindelijk aan iedereen die haar weet te waarderen, ongeacht het geboortejaar.
En wat is het bijzonder wanneer die muziek ook nog eens een vader en zijn twee zonen samenbrengt.
Ik blijf hun filmpjes voorlopig met heel veel plezier bekijken. Wie zelf wil ontdekken waarom ik zo enthousiast ben, kan terecht op de website van Raized Wrong of op de Facebookpagina van Landon Drums. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat je bij het bekijken van hun optredens helemaal stil blijft zitten.
En iedere keer wanneer ik die naam weer voorbij zie komen, moet ik glimlachen.
Raized Wrong.
Wat mij betreft zijn ze prachtig Raised Right.
Want uiteindelijk zegt de manier waarop we met elkaar omgaan, wat we elkaar meegeven en wat we samen weten te delen veel meer over een geslaagde opvoeding dan welke perfecte spelling ook.
En als muziek daarbij de verbindende kracht mag zijn, kan ik alleen maar hopen dat nog veel meer vaders, moeders, zonen en dochters diezelfde vreugde met elkaar mogen ervaren.
Sommige muziek wordt oud. Andere muziek groeit met iedere generatie opnieuw op.
En wanneer je dat samen mag beleven, wordt muziek iets om een leven lang te koesteren.
Ontdek Raized Wrong
Officiële website: Raized Wrong
Facebook: Landon Drums
