Tijdens mijn Walking for Humanity-tocht ontdekte ik iets dat me sindsdien niet meer heeft losgelaten: wandelen verandert niet alleen je tempo, maar ook je manier van denken. Dat werd me extra duidelijk op de dag dat ik Andrea ontmoette. We stonden samen stil aan de rand van een veld, het soort plek waar de horizon breed is en de lucht meer ruimte heeft dan je hoofd ooit kan hebben. Ze keek rond, liet haar blik langs het open landschap glijden en zei zacht: “Dit doet iets met je. De uitgestrektheid opent je geest. Je wordt bijna gedwongen om na te denken over het leven. Het werkt helend.” En terwijl we daar stonden, merkte ik hoe herkenbaar dat was. Ook bij mij maakte de ruimte om ons heen ruimte in mijzelf. Wandelen bleek geen fysieke activiteit meer, maar een verschuiving van binnen.
Ik merkte onderweg hoe de mooiste momenten vaak beginnen zonder bedoeling. Je loopt naast iemand, zegt even niets, hoort alleen je adem en het grind onder je schoenen, en dan ineens deelt iemand iets dat al weken tussen agenda’s en KPI’s is blijven steken. Een gedachte, een zorg, een idee dat nergens ruimte vond in een volle vergaderkamer. Al lopend gebeurt er iets wat je niet kunt forceren: mensen komen los uit hun rol. Ze worden weer wie ze zijn.
En precies dat gun ik elk team. Want op de werkvloer vergeten we soms hoe snel we in patronen schieten. In vergaderingen waar iedereen keurig zit, waar standpunten aangeharkt zijn nog vóór het gesprek begint, waar de klok altijd meeluistert. Terwijl een simpele verandering van decor al genoeg kan zijn om iets vastgelopen weer los te krijgen. Zodra je buiten bent, naast elkaar loopt, uitkijkt over een weiland of een strook bos, verandert de dynamiek bijna vanzelf. Het voelt lichter. Er komt lucht bij. Je hoeft niemand meer aan te kijken; je kijkt samen vooruit. Dat maakt het makkelijker om eerlijk te zijn. Om stiltes te laten bestaan. Om niet alleen te reageren, maar ook te luisteren.
Misschien is dat de kracht van wandelen: het dwingt niemand tot praten, maar nodigt vanzelf uit. Je merkt dat gedachten rustiger binnenkomen. Dat ideeën sneller landen. Dat gesprekken minder gaan over “wat moet” en meer over “wat zou kunnen”. Soms zie je ineens wat je allang voelde, maar nooit eerder kon benoemen, omdat je het letterlijk vanuit een andere hoek bekijkt.
Daarom pleit ik ervoor om vaker buiten te vergaderen. Niet omdat het hip is of omdat het in een methodiek past, maar omdat het werkt. Omdat mensen buiten makkelijker zichzelf zijn. Omdat een open omgeving een open mind geeft. En omdat je als team soms geen nieuwe tool nodig hebt, maar simpelweg een ander pad onder je voeten. Dus neem de volgende keer niet direct de dichtstbijzijnde vergaderruimte. Spreek af bij de rand van een weiland. Loop een stukje. Laat het landschap meewerken. Laat het ritme van de stappen het gesprek dragen. En ontdek hoe weinig er eigenlijk nodig is om elkaar weer echt te vinden.
