Een moeilijke dag kan zich ongemerkt vastzetten in je hoofd. Gesprekken blijven rondzingen, zinnen keren terug terwijl de avond al lang begonnen is en gedachten zoeken steeds opnieuw dezelfde route. Na een paar uur voelt het prettig om iets kleins te doen dat de stroom even onderbreekt.

Een doosje chocolade-likeurtjes stond al een paar dagen op tafel. Zo’n verzameling mini-flesjes in glimmende folie, alsof ze rechtstreeks uit een feestelijke etalage zijn gestapt. Verschillende kleuren, verschillende drankjes, netjes naast elkaar in een doorzichtig plastic houdertje.

Na een dag vol lastige gesprekken over privé-problemen voelde het als een goed moment om er eentje te openen. Geen groot gebaar, gewoon een klein ritueel om de gedachten een andere kant op te sturen.

Mijn hand ging naar het eerste flesje op de hoek. Ik draaide het iets naar het licht en las de naam.

Mount Gay.

In mijn hoofd gebeurde onmiddellijk iets komisch. Het woord mount ken ik namelijk ook uit een andere context. In het Engels betekent het onder andere het bestijgen van bijvoorbeeld een paard. Wie ooit Engelse instructies rond paardrijden heeft gekregen of gelezen kent de uitdrukking: mount the horse. Daar stond ik dus in de keuken met een chocoladelikeurtje in mijn hand dat Mount Gay heet. Mijn brein besloot spontaan een taalgrap te bouwen waar niemand om had gevraagd.

Het flesje leek plots een vraag te stellen. Is dit wel het juiste drankje voor een hetero man na een dag vol relationele gesprekken? Een compleet absurd soort gedachte. Alcohol heeft geen identiteit. Chocolade kent geen geaardheid. Een merknaam draagt alleen een geschiedenis en een herkomst.

Toch bleef mijn blik een paar seconden op het etiket hangen terwijl mijn hoofd zichzelf vriendelijk begon uit te lachen. Want wanneer een chocoladelikeurtje al tot filosofische overwegingen leidt, dan verdient die gedachte vooral een glimlach. Dus deed ik wat een verstandig mens in zo’n situatie doet. Ik opende de folie en het bleek…… een chocolaatje te zijn. Welliswaar met rum gevuld, maar toch…. De smaak was precies wat je verwacht van chocolade en rum. Zoet, warm en licht vrolijk. Geen filosofie, geen identiteitsvraagstuk, geen maatschappelijk debat.

Humor heeft een bijzondere kracht. Een klein moment kan de spanning van een hele dag breken. Een naam op een mini-flesje kan een glimlach losmaken die alle serieuze gedachten even naar de achtergrond duwt. Een chocolaatje noch een likeurtje verandert gesprekken. Het kan wel een klein stukje lucht terugbrengen in een volle dag. En dat begon deze avond met een chocolaatje dat Mount Gay heet. En eerlijk is eerlijk: na dat eerste flesje keek ik opnieuw naar de rest van het doosje.

Ineens leken de andere namen een stuk minder spannend. Uiteindelijk bleef het bij een chocolaatje (met rum inhoud), de rest is voor andere momenten. Het enige dat ik die avond moest beklimmen, was een klein heuveltje in mijn eigen hoofd.