Na een heerlijk ontbijt samen met Lex , genietend van de koeien die nieuwsgierig aan de andere kant van het raam staan te ontbijten (een hooi-mais-mengsel verteld Willem ons, en niet van koe op mijn brood – vertrek ik rond negen uur. Al snel volgt een pittig klimmetje en mijn rechterkuit laat direct van zich horen. Ik hoop dat ik het eruit kan lopen. Tandje lager dus, rustig warm worden. Het wordt een lange warme dag.
Na zo’n zes kilometer plof ik neer op een bankje voor een korte pauze. Precies op dat moment belt de Stentor voor een eerste kennismaking. Hoe toevallig is deze timing weer! Na een leuk gesprek maken we een afspraak voor een uitgebreid interview later deze week. Supermooi dat mijn tocht al zo snel aandacht krijgt.
Wanneer ik ophang, komt Lex weer langs, hij krijgt de laatste woorden van mijn gesprek mee. We praten even bij en hij wijst me er fijntjes op dat deze tocht me meer zal brengen dan alleen kilometers in de benen. “Ga op zoek naar je persoonlijke doel,” zegt hij. Ik lach wat, maar diep vanbinnen voel ik dat hij gelijk heeft. Met die woorden in mijn rugzak loop ik verder, genoeg om over na te denken.
Na een paar kilometer verschijnt een uitkijktoren. Twijfel, want de dag is al zwaar genoeg, maar ik besluit deze toch te beklimmen. Boven word ik beloond met een prachtig uitzicht tot diep in Duitsland, dit ligt hier letterlijk onderaan de berg. Daarna gaat het verder, de zon brandt, schaduw wordt schaarser. Vanaf een heuvel kijk ik nog één keer om voordat ik afdaal naar het Rijndal. Nederland laat zich van zijn mooiste kant zien.
In Lobith of Tolkamer, ik weet niet precies welk plaatsje dit is, vul ik mijn lege fles bij en stap een natuurgebied in waar runderen en paarden loslopen. Vooral de oerossen dwingen respect af. Met een boog eromheen vervolg ik mijn weg. Even later buig ik af naar de Rijn. Daar staat, net voorbij de bocht (buiten de route) een gebouw dat ooit een restaurant was maar nu dienst doet als een ontmoetingsplek.
Ik besluit iets van de route af te wijken en ga naar binnen. Daar heb ik een fijn gesprek met een jongen die daar werkt en later ook met een vrouw die bij ons gesprek aansluit. We hebben het over wat zij daar doen en wat ik doe met mijn tocht. De vrouw die aanschoof duidt, net als Lex, op de bijzondere dingen die steeds weer op mijn pad komen. Het lijkt me overal op te zoeken. Toch ben ik voor nu vooral op zoek naar menselijkheid — en die vind ik ook hier. Het pand is nu een ontmoetingscentrum van Caleidoz waar iedereen welkom is. Aan verschillende tafeltjes zitten een paar gasten; er wordt gepraat, gepuzzeld of aan een kleurplaat gewerkt — alles kan. Het is gezellig, met kleine gesprekjes en zacht geroezemoes. Wat mooi om dit even kort mee te maken.
Na een korte pauze wandel ik verder en beland in Tolkamer. Bij Kade 5 lonkt het ijs. En die koude shakes… ik kan er niet aan weerstaan. Ik besluit te zondigen en wil iets bestellen (en er ook voor betalen). Met een klein schuldgevoel vertel ik de dame achter de balie dat ik eigenlijk probeer geen luxe te kopen tijdens deze tocht. Ze vraagt of ik blog en post op de Socials en wanneer ik dat bevestig, glimlacht ze en zet een ijskoffie met witte chocolade en Baileys voor me neer. Gratis, zonder dat ik daarom gevraagd heb. En eerlijk is eerlijk: deze zal er heerlijk in gaan met dit weer.
Ik zoek een tafeltje om even te zitten en te genieten van dit spontane aanbod van frisse, koude en toch ook warme menselijkheid. Aan een tafeltje zie ik Lex weer zitten, dit keer met de dame die ik gisteren ontmoette. Ze blijken elkaar ook onderweg ontmoet te hebben en komen er achter dat ze beiden de dag ervoor mooie gesprekken hebben gehad met….… mij. Hoe bijzonder kan het lopen? We lachen erom maar gaan ieder onze weg.
Nog even doorbijten, het einde van de dag komt in zicht. Ik mis het pontje net, maar in de zomer vaart hij gewoon continue heen en weer, dus lang duurt het niet. Op de kade raak ik in gesprek met een stel. Ik denk eerst dat ze uit België komen – foutje van mijn kant – maar het wordt een hilarisch moment. Ze vertellen dat ze mijn tocht gaan volgen. Zulke ontmoetingen maken me telkens weer blij.
Over de Rijn gevaren zoek ik een plek om te overnachten. De eerste B&B zit vol, maar ze verwijst me door naar Marcello van De Zoete Overnachting. Daar mag ik meteen twee nachten blijven. Geweldig, want ik snak naar een rustdag. Eerst nog even eten. In een restaurant bestel ik Filipijnse kip – een warme herinnering aan mijn vriendin – en ontmoet een jonge man. Door een verwarring met het eten en onze cassis raken we aan de praat. Al snel vertelt hij open over zijn moeilijke leven: een gewelddadige vrouw, zorgen om de kinderen, een strafblad, domme keuzes. Toch zie ik ook een vechter in hem, iemand die vooruit wil. Het enige advies dat ik hem kan geven: blijf rustig. Dat helpt iedereen, maar bovenal jezelf.
Na dit intense gesprek wandel ik naar De Zoete Overnachting. Marcello ontvangt me hartelijk en er is meteen een klik. Ik weet nu al dat de komende rustdag gevuld zal zijn met mooie gesprekken. En die eerste gesprekken volgen al snel die avond. Tot in de late uurtjes praten we over alles. Ons beider levens passeren de revue. Veel herkenning, veel respect, veel moois en ook veel diepgang. Wat een bijzondere man… Marcello moet morgen werken, ik ben alleen thuis. Ik kies ervoor morgen deze blog te schrijven en niet meer vannacht.
Met een vol hoofd en een warm hart sluit ik de dag af. Tot morgen!
