Vrijheid vs Vrijheid

Vandaag is het bevrijdingsdag. Een dag waarop we kunnen vieren dat we in vrijheid leven. Een vrijheid die we nu alweer 75 jaar kennen, voelen en ervaren. “Maar wat is nou die vrijheid”? Een zinnetje uit een prachtig liedje van Klein Orkest over de toen nog gescheiden stad Berlijn….

Vanmorgen liep ik een rondje met onze hond en zie her en der de vlag uithangen. Ook ik heb deze vanmorgen uit gehangen. En het doet mij goed, vooral omdat het lijkt alsof er steeds meer gevlagd wordt. Op 5 mei vieren we onze vrijheid, de vrijheid die tussen 1940 en 1945 ons was ontnomen door een nietsontziende oorlog. Een regime dat onze vrijheid weg nam, en een regime dat vele mensen niet alleen hun vrijheid ontnam, maar ook hun (recht op leven) ontnam. Na de aangekondigde capitulatie van de Duitsers op 5 mei 1945 (de formele capitulatie was op 6 mei), vallen er in de eerste dagen van vrijheid nog steeds velen slachtoffers door geweld van de bezetters. Op 7 mei schieten Duitse soldaten op feestende Nederlanders op de Dam in Amsterdam. Op Texel is het pas na 20 mei vrede en vrijheid. Er sterven in die dagen nog honderden Texelaren en Georgische gevangenen. Kortom de vrede is getekend, maar vrij waren we nog allerminst.

Nu 75 jaar later vieren we wél dat we vrij zijn. We kunnen zeggen wat we willen, geloven wat we willen, denken wat we willen, we kunnen kiezen wie we willen bij onze verkiezingen. De dag ervoor herdenken we hen die gevallen zijn in de oorlog, in hun strijd voor onze vrijheid. Niet alleen herdenken we hen in de periode van de tweede wereldoorlog, maar ook hen die vielen in de jaren daarna, tot nu toe. We herdenken een ieder die vecht (op welke wijze dan ook) voor onze vrijheden, waar ook ter wereld.

Ikzelf ben nooit in dienst geweest. Toen ik gekeurd moest worden wilde ik een goede testuitslag, want ik ging studeren aan het CIOS. Een goede uitslag was voor mij belangrijk, althans dat dacht ik, voor mijn toekomst in “de sport”. Ik deed derhalve mijn uiterste best, ik zette mij in, en dat viel op. Aan het einde van de ochtend, de reguliere test zat erop, was ik opgevallen. Ik werd benaderd door een officier (vraag me niet welke rang…) en hij bood mij een nieuw kopje koffie of thee aan. Hij wilde met mij in gesprek, want mijn uitslagen waren zo goed. Hij wilde met mij in gesprek omdat hij interesse had om mij in mijn diensttijd te plaatsen bij de luchtmacht. Ik had de lengte, de gezondheid, de intelligentie (??) voor een diensttijd/carrière bij de luchtmacht… “Wie wil dat nou niet”, zei hij, ”in plaats van bij de zandhazen” voegde hij er smuilend aan toe. Mijn antwoord was ongezout: “Nou, ik niet….”. zijn kaak viel open van verbazing en trachtte opnieuw mij om te halen met mooie verhalen over o.a. het vliegen in een F16 (zal het toen wel geweest zijn…), maar mijn reactie: “Ik wil helemaal niet in dienst”, bracht een andere blik in zijn ogen, en in een laatste poging mij om te halen werd mijn reactie nog smakelozer: “Een militair wordt opgeleid om een ander om het leven te brengen voor een stukje land. Geen enkel stukje land is het leven van een ander waard”. Dit waren ongeveer mijn woorden, of in ieder geval wel de lading die het had.

Ik stond toen snel buiten, en ongepast trots ging ik terug naar huis. Ik had een positieve uitslag en de bodem gelegd voor mijn aanstaande dienstweigering. Van dienstweigeren is het nooit gekomen, eerst kwam uitstel i.v.m. studie, later was mijn lichting de eerste die niet meer werd opgeroepen voor de dienstplicht. Ondertussen ben ik ouder en verstandiger (althans dat wil ik graag geloven). Mijn woorden van toen, brengen nu spijt in mijn gedachten. Mijn reactie van toen maakt mij nu minder trots. Een militair is niet wat ik toen dacht/voordeed dat het was. Nog steeds ben ik geen voorstander van de dienstplicht, maar ik heb wel enorm respect voor hen die strijden voor onze vrijheden. Tegenwoordig ben ik 2 minuten stil en deck ik aan hen die voor ons gevallen zijn. Tegenwoordig hang ik de vlag uit, trots op waar we wonen en wat we in 75jaar bereikt hebben.

Terug naar mijn rondje met mijn hond. Behalve Nederlandse vlaggen zag ik een andere vlag. Één van mijn buren hadden een andere vlag uitgehangen. Een vlag met een mooi groot rood hart en de tekst: “Wij maken ons hart voor Vrijheid”. In eerste reactie vond ik het wel mooi. Je hart (niet met een D maar met een T) maken voor Vrijheid, dat willen we toch allemaal, daar gaat het toch ook om? Dat is toch wat we willen met ons allen? Maar tijdens mijn rondje gingen mijn gedachten verder. Als ‘iedereen’ de Nederlandse vlag uithangt op deze nationale dag van de vrijheid, en je besluit daarvan af te wijken, dan wil je een statement maken. Althans zo ervoer ik deze vlag al mijmerend over de redenen achter deze afwijkende vlag van dat wat doorgaans gedaan wordt. Thuisgekomen verdiepte ik mij in de vlag en de achtergrond. Ik kwam erachter dat de vlag staat voor een beweging, zelfs een politieke beweging (namelijk Lijst30). De url www.hartvoorvrijheid.nl linkt direct door naar www.lijst30.nl.

Op die site aangekomen zie ik wat prominente gezichten welke geregeld in het nieuws zijn gekomen met hun strijd tegen de Corona-maatregelen.  Nu gaat mijn blog niet over het wel en wee van de huidige Anti-Corona-Regels of mijn mening over hoe we omgaan met Corona en wat dit doet met de maatschappij. Waar het mij om gaat is dat er in de maatschappij een beweging is ontstaan die met woorden als “hart voor vrijheid”, “geef ons onze vrijheid terug” en recent de poster van Forum voor Democratie dat de vrijheid die in 1945 is geboren in 2020 is omgekomen. Kortom een beweging die de letterlijk zwaar bevochten en verworven vrijheden van toen gelijk stelt aan de vrijheden die zij zeggen kwijt te zijn geraakt door de Anti-Corona-Maatregelen. En deze vergelijking baart mij zorgen, enorme zorgen….

De vrijheid die wij vandaag vieren, en waarvoor we gisteravond nog een herdenking hadden, gaat om juist die vrijheid waarin je je kan uitspreken over de huidige regels, de vrijheid om te kunnen zijn wie we zijn, om te kunnen zeggen wat we willen. Vrijheid waarin wij onze meningen kunnen ventileren. En waardoor het mogelijk is om juist zo’n vlag op te hangen. Om politiek gezien een partij op te richten om een tegengeluid te kunnen geven. Om ondanks de regels en beperkingen demonstraties te houden om ‘jouw mening’ te laten zien. En ja, als dan het moment waarin je dat mag doen voorbij is, je ook weer moet ophouden en moet vertrekken, en als je dat niet doet, er opgetreden wordt… Datje petities mag starten, websites mag openen, je mening mag delen, verkondigen aanprijzen… Zonder dat je bang hoeft te worden opgepakt, gefusilleerd,  achtervolgt te worden. Zonder dat je huis wordt beklad/belaagd/bekogeld dat je ‘verkeerd’ bent, zonder dat je verplicht wordt om op je jas een teken te dragen tot welk geloof, welke beweging, of wat dan ook behoort.

Gelukkig hebben we die vrijheid. Ik zal dan ook niet aankloppen/aanbellen om te vragen deze vlag te verwijderen. Ook niet om deze websites op zwart te zetten, of om anderszins de mening te kuisen, of zelfs maar aan te passen. Ik neem wel de vrijheid om aan iedereen die dergelijke uitingen doet eens goed na te denken over wat voor signaal je geeft met deze uitingen. Of het terecht is om de bewegingsvrijheid (die echt wel vervelend is) te vergelijken met de vrijheid waarvoor destijds zo gestreden is. Of het terecht is om over de rug van de gevallenen te strijden om jouw stukje beweging weer op te eisen. Of het terecht is om te zeggen dat de vrijheid die in 1945 is geboren ook echt overleden is in 2020. Of het niet schofferend is tegen alle mensen die over de hele wereld vechten voor de vrijheid waarmee jij dit signaal hier en nu gewoon kan geven en toch te zeggen: “we zijn het kwijt”. Ik denk, hoop en heb er vertrouwen in dat als zij diep van binnen kijken, ze maar oh zo blij zijn met de vrijheden die we hebben en dat we daarvoor mogen vlaggen. Maar dan wel met onze nationale vlag, elke andere vlag is, naar mijn bescheiden mening, een schande voor hen die voor ons gevochten hebben en voor hen die gevallen zijn en hun nabestaanden, vrienden, maten, collega’s, medestrijders…


Is het een Museumdag vandaag?

Stel je voor dat elke dag van je leven werd opgetekend. Hoe je je voelde, welke mensen je sprak, hoe je je tijd besteed hebt. En dat er dan aan het eind van je leven een museum gebouwd werd, een  museum waarin men precies kan zien hoe je door het leven gegaan bent. Als je 80% van je tijd besteed hebt aan een baan die je niet leuk vond, gaat het museum voor 80% over het feit dat je ongelukkig zat te wezen in een baan die je niet leuk vond.

Als je vriendschappelijke betrekkingen hebt onderhouden met 90% van de mensen met wie je te maken krijgt, is dat wat er te zien zou zin. Maar als je boos en onredelijk was, en tegen 90% van de mensen met wie je te maken kreeg hebt staan schreeuwen, zou men dat te zien krijgen. Als je dol was op de natuur, of graag tij d doorbracht met j e kinderen af vrienden, of met iemand die je na staat van het leven had willen genieten, maar slechts 2% van je leven besteed hebt aan het warm houden van die liefdes, dan zou je nog zo hard kunnenwensen dat het anders was, maar slechts 2% van je museum zou daar aan besteed worden.

Stel je voor wat het zou betekenen om tegen het einde van je leven door dat museum te lopen. Hoe voel je je dan? Hoe voel je je, in het besef dat je voortaan herinnerd zult worden zoals je in dat museum wordt afgebeeld? Iedereen die er binnenkomt weet precies wat voor mens je geweest bent. Wat je nalaat is niet gebaseerd op je dromen of op het leven dat je als ideaal had, maar op hoe je werkelijk geleefd hebt.

Stel je voor dat de hemel, of het hiernamaals, of hoe je dat ook maar zien mag, in feite eruit bestaat dat je voor eeuwig rondleidingen moet geven in je eigen museum.

Dit en nog veel meer mooie gedachtes en interessante ideeën over leidinggeven en hoe je leven kan leiden…. kom je tegen in het volgende boek: The big five for Life… Een absolute aanrader!!

De passage is, met toestemming van de Big Five for Life-stichting, en integraal overgenomen uit het boek om hier te posten om mensen aan te moedigen hun eigen Big Five for Life en Reden van Bestaan te (helpen) vinden.


Wat een tijd….

Ik werk ondertussen al een hele tijd als Zelfstandig Professional bij verschillende bedrijven in verschillende sectoren. Ik heb het geluk dat ik vrijwel elke keer weer een opdracht vind waarin mijn grootste doelen centraal staan. Of de opdrachtgever is een maatschappelijk onmisbare instantie en werk ik mee aan een prachtig doel. Of de omgeving is dusdanig in beweging dat het fantastisch is een onderdeel te zijn van die verandering. Of beide… Vrijwel nooit hoef ik het schip slechts varende te houden. Niet dat dat verkeerd zou zijn, maar het is niet wat ik het liefste doe. Hoe kan dat toch? Sinds kort heb ik een idee….

Hiervoor moet ik een paar maanden terug in de tijd… Ik was werkzaam bij de Gemeente Rotterdam. Een project waar ik trots op ben om daar ondersteuning te hebben gegeven. Ik sprak met een collega, laten we hem Jeroen noemen, over van alles en nog wat. Hij legde me uit dat ik een individu ben. Weliswaar een product van mijn ouders, maar wel met een eigen ik. Ik wist dat wel, maar realiseerde me in dat gesprek pas dat veel van mijn keuzes, reacties, houdingen ingegeven waren door de rol die of mijn vader of mijn moeder speelde in mijn leven. Ik zeg speelde, ze leven beide al enige jaren niet, maar toch spelen zij kennelijk nog steeds een grote rol. Het doorvragen over wat IK nu precies wilde, maakte mij dat uiteindelijk duidelijk. Eigenlijk best een beetje pijnlijk duidelijk.

Vanaf dat moment heb ik besloten mijn hoofd wat vaker uit te zetten, en mijn hart wat vaker aan te zetten. Dat klinkt raar, maar eigenlijk is het heel eenvoudig. Je bekijkt de wereld niet meer feitelijk en oordeelt niet meer naar (opgelegde of aangeleerde?) principes. Je gaat eerst kijken wat het met je doet, wat je erbij voelt. En pas daarna bedenk je wat je er mee kan of wellicht zelfs wil (of juist niet wil…). En zo ontstond er ruimte om te bezien wat ik doe, wil doen, maar ook wat ik gedaan heb.

Ik realiseerde me dat ik in veel van mijn opdrachten de feedback kreeg dat ik zo ‘coachend’ te werk ging. Nooit heb ik daar ECHT bij stil gestaan. Terwijl ik wel heel bewust een bepaalde werkwijze hanteer om bijvoorbeeld een proces bij een klant ingericht te krijgen. Dat ik altijd opteer voor oplossingen die uit de klant-organisatie worden aangereikt is voor mij eigenlijk gewoon logisch. Ik hoor echter ook geregeld dat er gekozen (soms zelfs gevraagd) wordt voor de bekende “best practices”. Maar waarom, of vooral hoe ik daar tegenaan kijk, heb ik nooit heel diep uitgezocht. Ik kan het uitleggen, feitelijk vooral, maar het is vooral hoe ik ‘gewoon in elkaar zit’. Mijn klanten typeren dit geregeld als coachend. Immers laat ik veel aan de ‘eigen’ medewerkers over en stuur ik ‘slechts’ het proces (een kenmerk van een coach?).

En als je dan ineens je hoofd uitzet en je merkt wat er echt op je af komt, dan blijkt ineens dat er een wijziging aanstaande is. Een vriend verteld zich aangesloten te hebben bij Power4Talent (waar je je als coach bij aan kan sluiten): “Is toch ook wat voor jou…”, zei JP tegen mij toen hij er over vertelde. Mijn hoofd reageerde als eerste: “Nee, zonder echte opleiding en kennis kan ik daar niet aan deelnemen”. Dan volgen gesprekken met Laurien, een oud-Olympisch atlete (zie andere item in de nieuwsbrief voor een fantastisch event met haar). En ook zij raad mij aan ‘gewoon te gaan starten’.

Weer zegt mijn hoofd aanvankelijk nee, maar ik verander deze afwijzing in een stap naar voren. Een stap in het diepe, in het onbekende, maar naar een oh zo gave andere (?) toekomst. Ik word aangenomen bij Power4Talent en zal binnenkort een nieuwe coachee gaan ontmoeten. Met hem/haar ga ik het avontuur samen aan. En dan komt er een berichtje van een collega van mijn periode bij de gemeente Rotterdam. Of ik haar man kan helpen in een stukje netwerken. We raken aan de praat en ik spreek de gedachte uit dat hij mogelijk een stukje coaching kon gebruiken. Totaal onverwacht komt de wedervraag: “Kan en wil jij dat dan doen?” en zo komt mijn eerste coachee dus nog iets eerder dan verwacht. We zijn onderweg naar een mooie bestemming, maar genieten nu nog het meeste van de reis…

Wat ik me realiseer en met jullie wil delen….. Doordat ik mijn hoofd uitschakelde en meer naar mijn hart ben gaan luisteren gingen er deuren open waar ik voorheen niet eens aan durfde te kloppen. Kwamen er mogelijkheden op mij af, waar ik voorheen omheen trok. Ik weet nu dat als je open staat voor dingen die je ECHT wil, die dingen zich ook aan zullen dien. Je die zal gaan zien, je die kansen kan gaan pakken.

Ik heb nog één ander voorbeeld waaruit dit bleek. Ik was betrokken bij een klein ongeluk op straat. In de nasleep en afhandeling van de schade kwam ik thuis bij de ouders van de ‘dader’. Ik kreeg te horen dat hij naast ADHD en Autisme nog 3 andere ‘ziektebeelden’’ had die hem al zijn hele leven in de weg zaten. Gedurende de avond ontstond spontaan een moment waarop ik vroeg of het goed was of ik ‘even als coach’ met hem in gesprek zou gaan. Aan het einde van de avond vertelde deze jongen en zijn ouders dat, dankzij ons gesprek, hij voor het eerst in ruim 10 jaar emoties liet zien, en dat hij nu eindelijk begreep wat emoties überhaupt zijn. De dag erna (en bijna elke dag sinds) appte hij mij met hoe zijn dag gaat. Hij was de weg op gegaan om ‘onze situatie’ op te zoeken en zo bewust andere keuzes te maken. Alleen om te leren nooit meer diezelfde keuze te maken als “toen, bij mij”.

Het is een bijzonder tijd… Eerder schreef ik al op mijn blog (in het Engels) dat 2020 een bijzonder jaar was. 2021 lijkt nog specialer te worden. Ben ik klaar met mijn opdrachten als procesmanager? Nee, natuurlijk niet. Want ook dat is fantastisch mooi en leuk om te doen. Ook daar sta ik open voor nieuwe uitdagingen. Maar dat deze nieuwe richting erbij is gekomen, is niet zomaar een extraatje. Want tenslotte:

Als je de dingen doet die je wil doen, leef je het leven wat je wilt leven!!


2020 – a special year….

A special year is coming to an end. For many it has become a year of grief, of loss, of illness. Above all, I wish these people a much nicer and better 2021. But also for everyone else, I wish a wonderfull, healthy and pleasant 2021 !!

For me, this was not a year of limited freedom, not a year of horrible masks, not a year of bad memories and tough decisions. 2020 was a very valuable year for me. From a business point of view, it was a good year for me with great customers and interesting challenges. For me personally, it was a year of growth, of great developments. Thanks to Corona, there was more time with my wife and children. More time for those things that REALLY matter. More time to think, make choices, and enjoy the people around me who are literally the closest to me – my family!

In 2020 I made choices, made decisions. I have said goodbye to a number of situations. I have said goodbye to certain habits. I have said goodbye to things that consume my energy, and for which I received little or nothing positive in return. For example, I stopped with Social Media phenomenon Facebook, I said goodbye to personal Whatapp groups, I choose not to communicate in a way with people who should literally be close by.

It is the year in which I finally realized that Social Media is A-Social for me. Birthdays that are congratulated via Whatsapp or Facebook. In which important personal developments are announced via Twitter. In which milestones are only shared on LinkedIn. In which every form of personal contact has changed into a digital gathering. Not caused by Corona, but by everyone’s own independent free (!) choice.

Many have labeled this period as a curtailment of our freedoms and experienced a mouthmask as a gag. The lockdown as we know it and have known it in the Netherlands is nothing compared to lockdowns in other countries. They have not curtailed us in anything, they have called on us to make wise choices, and yes, a number of things were / are temporarily no longer allowed. But isn’t freedom much more and much greater than what is currently no longer possible or allowed? Freedom is so much different from what we are (have been) limited in now. And a gag … a face mask? If you call that a gag, then you really are too spoiled in your head. A mouth mask is annoying and it is debatable if it works. But it doesn’t gag anyone at all, at most your ego, but in that case it is about time to do something about it …

See the situation as an opportunity, an opportunity to learn. The opportunity to invest time and energy in yourself and in the people around you. This can be your own family, but also others close by. This is really possible without visitors and without social media and without worrying about Corona.

Stay healthy and look at each other now, in 2021 and beyond ….


Halve Marathon van Amsterdam???

Gisteren heb ik mij door FB-loze Marco uit laten dagen om een nieuw doel te stellen. Waar ik ondertussen al veel te lang beklaag over mijn fysieke gestel, leek het hem een logische stap….


Een paar jaar geleden deed hij dat ook al. Dat resulteerde in een prachtige levenservaring in Noorwegen door een meerdaagse wandeltocht. Met een tussen-mijlpaal bij de 8 van Apeldoorn….


Nu, ligt het niet veel anders. De tussen-mijlpaal hebben we anders gezet en mijn uiteindelijke doel wordt een trailrun door de #Noorse bergen moet gaan worden in #2020 is de tussenmijlpaal voor mij een doel op zich en zeer zeker iets waar ik al 46 jaar NIET aan heb gedacht:


De halve, maar toch, marathon van Amsterdam op 20 oktober 2019 #tcsam_19


Waar ben ik aan begonnen……😅


Egalité, Fraternité e Liberté

I just wrote a speech I am willing to share with you and the world. Hopefully I can use it when justice can correct the flaws of a country in despair…….

“Honourable judge, I want to ask you to speak to you today. Not only to you, but to all in this room here today, and even to everybody outside this room, in this beautiful city of love.

A little more than 16 years ago, I invited a beautiful girl from Brasil to visit me in Holland. Young, unemployed just graduated from university and single. We met just a few months earlier in Rio de Janeiro and I was happy I was able to invite her over. She brought a brand new passport, a few hundred dollars and guilders and my address and telephone number in her pocket. On Schiphol Airport she was stopped by the Dutch border police. In the mean time I heard nothing on my side of the border about her whereabouts, neither did she hear anything from me about my whereabouts. We both were angry, scared….. maybe, but hopeful things will turn out right. It took the police a few hours before they called me to the room as well. The explanation was simple: The police wanted to check me out. Because a young person with so much cash and a Dutch address in her pocket was for them reason enough for suspicion. A few hours later they let us go. We were happy. Not only for being together, but also for these safety measures. These measures prevent, for example, illegal prostitution and are there to protect and serve the good willing people.

Now, little more than 16 years later, I invited my brother in law from Brasil. A man, married and a young father of 2 gorgeous boys, having a job in Rio de Janeiro, being a volunteer in the local Catholic Church. My wife and I (we are married for 15 years in 2016!!) are happy to be able to invite him to visit us. I met him over 16 years ago, and last seen each other about 8 years ago. We have never met his children yet, and he never met our youngest pride. He never travelled outside Brasil, nor to say to Europe. This man is an example to me, to you, to every man in this room, in this city, on this planet. This man is dedicated to his loved ones more than most men are. Even when times get tough, and they do in Brasil, from time to time.

Anyway, we told him to bring a brand new passport, travel light, because there is nothing he needs while he will stay with us the whole time. He had a little letter with him telling the officials he is visiting his sister and staying with us. Together with our names, address and telephone-numbers in his pocket he went on his maiden voyage by an Air France airplane. On Paris airport Charles de Gaulle he was stopped by the French police. In the mean time we heard nothing on our side about his whereabouts, neither did he hear anything from us. A few hours later he could reach me, he told me was held by the police. We both were angry, scared……. maybe, but hopeful things will turn out right. It took me 6 hours to get to Paris by car to support him. Although I was at Zapi3, which we called the ‘hotel’ ever since, at 7.30pm (visiting hours are until 8pm) they did not let me in. They did not speak to me, nor explain anything to me. No-one spoke one word of English…

I went on to my friends in Paris. We are proud and rich to have such great friends in Paris to let me stay unexpectedly in their house. The day after I would try to see him again. Reasons why he was forbidden to continue his travel were explained and put on paper – in French only. There were two reasons:

  • His papers where not in order: He missed an invitation from our side….
  • He did not carry sufficient money for his stay: An estimated €1000!!…..

I tried to explain them (at Zapi3) he carried a brand new passport, a letter (from which the Dutch Police – Marechaussee – agreed as fit for the travel!!) with our address stating his visit with his sister, but there was nothing they could and want to do. Again no-one spoke English or dare to do so. I carried enough money to hand over to him to support his visit and finally, together with a nice friendly officer, we did. We also made a more official invitation in French (for a visit to his SISTER…..), so all requirements should be in order now…

Untill now it did not change his situation. Although I am confident in your judgement and that you will decide accordingly and we can finally share precious time together I want to address to you, this room and the world about the following:

All of us, my brother in law, me, my wife, my friends here with us, support the strict rules on traveling. We support all right measures to keep the wrong people out. But the rules should also allow the right people to enter our free world!

“Our free world”, we always call our world the free world, because we live in a society based on freedom. We are entitled to say whatever  and go wherever we want without the risk of being caught and send to jail. Our “free world” based on three simple terms. Terms invented in this great country: France. Terms represented by the colours of your flag, and also mine (the Dutch one). Egalité, Fraternité and Liberté. First time introduced during the French Revolution in the 19th century but finds it origin in the century before already. These French word are the basis of the whole free (Western) world. A world that consists of countries like France, Holland, America but also Brasil and many many more. A world that we defend and cherish. Values that we fight for and are proud of.

Since the last years attacks in France (Charlie Hebdo and later on again in Paris) and more recent on Zaventem in Belgium and the constant threat for new attacks more and more national leaders declare “states of emergency” and claim to be a country at war. All to defend our three main values: “Egalité, Fraternité and Liberté”. But can we be in war? War is a machine that exists in the wish for two different countries that claim the same property. Is that the case nowadays? I think not. I do not say we are not under attack, but it is not war. The attacks are not based on the wish to gain the grounds we live on. The attacks are not even based on the wish to claim our values. The attacks have only one goal, the goal to destroy these values. Once these values are destroyed the opposite has won.

Constantly I hear world leaders say these terrorist won’t win. Constantly I hear world leaders say that they are determined to overcome these attacks and our values will prevail. A while ago these speeches made me silently proud. All leaders from the free world claim to stick together in defending these values. But so far, unfortunately without success. Attacks still take place, not only on our own grounds, but all over the world.

Dear court, honourable judge. Again I  state I am in favour of strict controls at our borders and  stronger regulations on who and when people can enter our free world, but this last week to me was a proof the terrorists are winning. Our three most valuable terms did not longer exist. My brother in law was captured while he did nothing wrong – His Liberté was there for strongly limited. Any possibility to correct any failure I or he made in the recent past was made impossible – Our Fraternité was there for obviously less important. The way he has been treated: For two days in a row now, he was put in a cold and empty room at the airport trying to break him so he would ‘voluntarily’ requests his return to Brasil (and repeatedly asking him to do so) is clearly a breach of our value Egalité.

But like I said earlier: I am confident in you – honourable Judge – to correct this. You have the power to restore these values. You have the power to regain a little of my faith, of my brothers faith, even the faith of many others in this room and outside this room, to set him free and let him join the remaining of his holiday in our shared free world. To show him we are brothers who live in peace and are equal to one another. Despite our difference in background and lives, it is the only right thing to do!

 

Thank you for your time!!

 

Yours gratefuly,

Your brother and friend in this free world,

Ante Brinkman

 

PS1: I did not get the opportunity to use the speech, I even did not bring it with me. I had my moment to answer some questions, but the main part was played by my brother in law. And he did marvelous!! I am proud to have is my brother!!!

PS2: The judge did the only right thing he could do!!


F*ck de Vrijheid van Meningsuiting….

Onlangs stond op de muren van het Paleis op de Dam in Amsterdam “Fuck de Koning”. Dit vermoedelijk als steun aan een ​​medelander die dezelfde woorden “Fuck de Koning, Fuck de Koningin, Fuck Het Koningshuis” vorig jaar riep, toen hij werd gearresteerd. De advocaat kondigde aan dat zijn cliënt werd vervolgd voor het beledigen van de Koning. Er ontstaat een discussie over of het toegestaan ​is ​om zoiets te zeggen. Men zegt dat artikel 111 “Het beledigen van de koning” in strijd is met de “Vrijheid van meningsuiting”.

Vlak hiervoor was er een aanval op een Mohammed-cartoons-expositie in Amerika en werd bijgewoond door Geert Wilders. Hij heeft er zijn levenswerk van gemaakt om te ‘vechten’ tegen de Islam. Hij laat geen mogelijkheid onbenut om zijn Anti-Islam-verhaal te verspreiden. Hij  gaat hier vaak over een grens onder het motto van “Vrijheid van meningsuiting”. Hij vindt de Islam de vijand van onze vrijheid. Enkele van zijn uitspraken zijn:

Dan is er de harteloze aanval op mensen die werkzaam zijn bij Charlie Hebdo. Laat ik voorop stellen dat ik het oneens ben met elke schietpartij. Mensen neerschieten is geen antwoord op welke actie dan ook. Direct na de aanslag begonnen mensen te roepen “Je suis Charlie”, om daarmee steun aan de slachtoffers en de satirische krant Charlie Hebdo te tonen. Mijn antwoord: “Je ne suis pas Charlie”. Ik ben nogmaals tegen de schietpartij, maar ik ben ook tegen de vrijheid van meningsuiting zoals deze (Charlie Hebdo en vele anderen) wordt gebruikt…

Ik geloof in vrijheid, ik streef naar vrijheid, elke dag weer. Ik denk dat “Vrijheid” de ultieme manier van leven is. Ik geloof dat vrijheid het beste in iedereen naar boven zal brengen. Vrijheid in het dagelijkse leven levert de beste keuzes. Vrijheid in werk resulteert in de beste beslissingen. Vrijheid zal resulteren in geluk, maar dit alles alleen …………… als het komt met verantwoordelijkheden!!!

Vrijheid betekent niet dat mensen het recht hebben om anderen te beledigen. Het geeft mensen niet het recht om anderen pijn te doen. Het beledigen van mensen, groepen of geloven zijn geen tekenen van vrijheid, maar zijn tekenen van onderdrukking.

Omdat:

  • als wij anderen beledigen, stellen wij onze manier van leven boven die van de ander;
  • als wij iemands geloof beledigen, stellen wij ons eigen geloof hoger dan die ander.

Vrijheid komt met verantwoordelijkheden, gebruik deze verstandig!!!

Laat me afsluiten met een uitspraak van Abraham Lincoln:

Those who deny freedom to others deserve it not for themselves.

Wall Quotes - Abraham Lincoln - Those who deny freedom to others deserve it not for themselves

 


Freedom comes with responsibilities….

Freedom comes with responsibilities….

Lately I am more and more astonished when I read and hear the news.

This weekend on the walls of our Palace in Amsterdam someone wrote “Fuck de Koning”. I guess there is no need in translating these words into English…. Well maybe I need to add that “de Koning” means “the King”. This was presumably to support a fellow Dutchman who shouted these words “Fuck de Koning, Fuck de Koningin, Fuck het Koningshuis” last year when he was demonstrating for a “Zwarte Piet-Discussion” arrested doing so. His lawyer announced his client would be fuckdekoningcharged for offending the King. In stead of a community speaking out there disgust on someone ruining the outer walls of the Palace a discussion started wether it is allowed to say something like this… People say that article 111 “Insulting the King” is outdated and is not according to the “Freedom of Speech” from our Constitution.

Last week there was an attack at a exposition of Mohammed-cartoons near Dallas-Texas in America, IS claimed the attack. The meeting was attended by Geert Wilders. A Dutch politician who made it his lifework to ‘fight’ the Islam with all he can. He will not leave any possibility unused to spread his word on Anti-Islam. Walking a thin line and claiming his “Freedom of speech” to do so. Even stronger, claiming the Islam is the enemy of our Freedom (of Speech). Among some of his statements are:

charlie-hebdo-alles-is-vergeven_0 (1)Early 2015 the Hebdo-shooting accured. An heartless attack on people working at Charlie Hebdo in Paris. Let me state I do not agree on the shooting and killing of more then 10 people in the name of Allah. Shooting people is not an answer to any aggression in general. Right after the shooting people started shouting “Je suis Charlie”, to show there support to the victims and the satiric newspaper Charlie Hebdo. My answer was “Je ne suis pas Charlie”. I am, and I state that again, against the shooting, but I am also against the freedom of speech they (Charlie Hebdo and many others) claim to use…

I believe in Freedom, I strive for Freedom every day. I think Freedom is an ultimate way of living. I believe freedom will bring out the best in everybody. Freedom in your every day lives results in the best choices for you and your family. Freedom in your works results in the best results in your job.

Freedom will result in happiness BUT this all will only happen unless…………… it comes with responsibilities!!!

Freedom does NOT give people the right to offend others. It does NOT give people the right to hurt the other person in any way. Insulting people, groups or (certain) believes are NOT messages of FREEDOM they are messages of SUPPRESSION. Because….

  • When we offend other people in any way, we suppress them to our own thoughts, to our own believes….
  • When we insult someones believe by drawing horrific cartoons on their leader, we suppress them to our own believes….

Freedom comes with responsibilities, use them wisely!!!

Let me close with a saying from Abraham Lincoln:

Wall Quotes - Abraham Lincoln - Those who deny freedom to others deserve it not for themselves