Een prima ontbijt, schoenen weer aan – klaar voor een nieuwe dag. Vlak voor vertrek ontstaat er een misverstand over de betaling: de man des huizes verwacht toch nog een bedrag, terwijl ik gisteren iets anders had doorgegeven. Met de bijdrage die ik van het Limburgse stel kreeg (speciaal voor eigen gebruik) voelt het niet zuiver om te discussiëren. De dag van gisteren heeft dus eigenlijk al de oplossing gegeven voor de ochtend van vandaag. Dus ik betaal gewoon. Daarna nog even kletsen met de andere gasten en rond 9.30 uur stap ik de deur uit.
Na ruim zeven kilometer kom ik bij een klein kapelletje. Perfecte plek voor de eerste pauze. Niet veel later druppelen wandelaars binnen die ik eerder was gepasseerd. De eerste die aanschuift is de vrouw (met haar wandelmaatje) van het blessureverhaal van gisteren. We praten bij over de tocht en over mijn doel: de strijd voor rechtvaardigheid, maar vooral het verspreiden van menselijkheid. Dan komt het lastige onderwerp “media” voorbij. Moet je bij een vergrijp de afkomst van een dader vermelden? Doe je het wél, dan kan dat haat en (onterecht?) angst aanjagen. Doe je het níet, dan krijgen mensen het gevoel dat er iets wordt verzwegen. Een moeilijk toneel, zonder makkelijke antwoorden.
Zij lopen door; ik raak nog even aan de praat met een Vlaams stel dat is aangeschoven. Ze lopen de tocht “verzorgd”: de hele route, maar de zware bagage gaat met vervoer naar de volgende plek. Heerlijk licht lopen natuurlijk—maar ja, dan nog moet je ‘even’ lopen. 💪🏻
Als ik weer op pad ga, merk ik dat het warmer is dan verwacht. Gelukkig voeren stukken door het bos en is het daar koeler. Ik kom geregeld dezelfde wandelaars tegen; de gesprekken blijven luchtig, gewoon routepraat. Helemaal goed. Op twee derde van de afstand neem ik eindelijk lunch. Mijn stints zijn vandaag een stuk langer, maar het lijf voelt goed en het tempo ligt hoog. Vlak voor de stad plof ik nog even neer onder een boompje langs de Maas: schuilen voor de zon, mijn vriendin bellen, en dan het laatste stuk de stad in.
In de stad wijk ik van de route af. Ik moet straks naar het adresje van Mark, en zij, Therezi, woont aan de andere kant van de Maas. Dus ik blijf de rivier volgen richting het “horeca”-gedeelte. Met het resterende geld van Mark en het Limburgse stel trakteer ik mezelf op een milkshake. Met deze warmte gaat die er zó in.
Net na vieren loop ik door naar Therezi. Om 17.00 uur kan ik terecht en zit mijn wandeling van vandaag er echt op. Eerst een douche—puur eigen belang (en van Therezi natuurlijk): zweet, zweet en nog meer zweet. In de badkamer staat een weegschaal; ik kan de verleiding niet weerstaan: vijf kilo lichter dan bij vertrek. Een onverwachte bijvangst. 🙂
Daarna zet Therezi een kom heerlijke soep met lekker brood op tafel. Zo welkom, zo warm. Wat dit extra bijzonder maakt: Therezi vond mij via Facebook en is me gaan volgen. Toen Mark een paar dagen geleden bij haar kwam, vertelde zij hem over mijn tocht. Mark raakte daardoor geïnteresseerd; we spraken af om elkaar te ontmoeten op de etappe die we allebei liepen—in tegengestelde richting nog wel. Toen we elkaar daar troffen, belde Mark met Therezi: of ik de avond erna bij haar mocht overnachten. En zo geschiedde. Hoe mooi kan het lopen als verhalen elkaar vinden.
Dankbaar en tevreden schrijf ik deze blog. Straks kruip ik onder een zachte deken. Morgen weer verder, met hetzelfde kompas: hier en nu, en vertrouwen in de mens onderweg.
